بلاتکلیف

روزي به شهري سفر خواهم كرد كه دلم هرگز نگيرد ... خسته از اين رنگهاي سفيد وسياه ... از اين پيچش و التهاب واژه ها و مبهوت از اين سكون لحظه ها دايره وار به گرد خويش چرخيده ام و پيوسته از خود مي پرسم آيا دنيا همينقدر كوچك است ؟ همانند مورچه اي كه درون يك قطره آب زنداني شده است ... شايد روزي بشود از اين قطره آب خود را رها كنم و به شهري بزرگتر كه درياچه اش يك قطره آب نباشد سفركنم... به شهري كوچ خواهم كرد كه درياي ذهن من اسير قطره خرده فكري سراب گونه نشود ... من از آدميان خسته و به آدميان مشتاقم ... من ذهن خويش را تكانده ام از همه مشاقيها و از همه اسارتها و نفرتها و خستگيها .. اكنون كه با سربلندي به اين احساس نائل آمدم مي خواهم راه خويش گيرم و به شهري سفر كنم كه خدا آنجا فانوسي برايم روشن گذاشته است ...

-------------------------------------


«خدايا عشق را به من بياموز ، چرا كه مي خواهم دوستت
داشته باشم
مي خواهم به اعماق بروم ، چرا كه مي بينم در بالا چيزي نيست ...

مي خواهم در قايقي تنها باشم و صدايي نشنوم ...

چرا كه عمري در صدا بودم و روي خاك ، سرم بالاست و راهم پيش

دلم تنگ است و راهم خشك ، فردايم از امروز مشخص است ...

چرا كه روزها تكراري اند ،‌
صدايم را كسي نمي شنود ، چرا كه در جزيره اي تنهايم ...

در اين جزيره چيزي نيست ، جز آن چيزي كه من به وجود مي آورم ...

مي روم ، مي روم تا به آخر برسم ...

چرا كه رفتن را بخشي از وجودم ميدانم ، حالا به پله اول برگشتم ...

به همان جايي كه مي خواهم از نو شروع كنم ، اميدوارم كه تن ياري كند ... »

 RSS 

POWERED BY
BLOGFA.COM